Jak zawsze brak czasu i sił na pisanie ale nie można zostawić tego wydarzenia bez echa. Oczywiście chodzi o koncert Sigur Rós, w Amfiteatrze w Parku Sowińskiego Warszawie 20.08.2008 ( środa )
Więc przyjechaliśmy na koncert około godziny 18. Dotarliśmy bez większych problemów, oczywiście dzięki dzielnemu kierowcy jakim był i jest Miś.

Park Sowińskiego biorąc pod uwagę Warszawę jest miejscem niezwykle uroczym i klimatycznym. Wszyscy wypoczywali na trawnikach a my zajęliśmy najlepsze miejsce przy furtce podglądając przez kraty co się dzieje na scenie. Zostaliśmy wpuszczeni około 19 stej. Musimy się pochwalić bo nasze długie czekanie zostało nagrodzone i weszliśmy pierwsi. Biegiem myk pod scenę na samym środku przy barierkach razem z Misiem. Miejsce idealne, myślałam , że oszaleje ze szczęścia. Cały amfiteatr jest zadaszony a dźwięk rozchodzi się bardzo pięknie. Czekaliśmy tak i oglądaliśmy sobie przeróżne bardzo stare i nowoczesne instrumenty i oczywiście laptopik z jabłuszkiem na którym były namalowane ptaszki. Cały czas leciała muzyczka Sigur’ów na scenie było też pełno maskotek różnej maści. Ogromne białe kule nadmuchane wisiały nad sceną.
Punktualnie o godzinie 20:00 na scenie pojawił się Ólafur Arnalds z towarzyszącym mu kwartetem smyczkowym. No chyba wcześniej nie słyszałam ale bardzo mi się spodobało. Pan Arnalds bardzo sympatyczny i dość kontaktowy z publicznością choć bardzo miał nieśmiały wzrok . Był speszony jak wkroczyli fotoreporterzy co nas wkurzyło, bo przy takiej muzyce słychać każdy zbyteczny dźwięk, jakim jest trzask aparatów no i rozprasza to bardzo. Suport grał króciutko ale słuchało się przyjemnie, co rzadko się zdarza przynajmniej nam, zawsze wystartują jakieś ananasy których słuchać się nie da. Nauczył nawet się wypowiadać dość ładnie słowo dziękuje. Na pewno do tej muzyki wrócimy i już w sumie słuchamy.
Około 21 zostali wyklaskani i wywołani Sigur’owie. Ubrali się dość oryginalnie nieco w nawiązaniu do swoich islandzkich stron. Najbardziej ekstrawagancki był oczywiście Jónsi miał taki długi płaszczyk zapinany na paseczki na ramionach miał tonę żelastwa w postaci łańcuchów przeróżnych. Dla mnie wyglądał jak ktoś pomiędzy Małym Księciem a elfem. Przy kołnierzu piórka, twarz wymalowana brokatem czadowe skarpetki w paski i buty ogromne co też rzucało się w oczy. Spodnie miał wciągnięte do tych skarpetek które sięgały do połowy łydki. W oczy rzuciły się też na białe lakierki Kjartan’a Sveinsson’a i kolorowa korona Orri Páll Dýrason ‘a, Georg Holm był w jakimś surducie czarnym ze wstawkami w biało czarne paski i kokardką pod szyją.

W przeciwieństwie do suportu Sirur’owie błądzili oczami gdzieś daleko i dopiero później się w końcu zaczęli uśmiechać. Mieliśmy ich jak na tacy wyło widać każda mimikę twarzy.
Na początek 1. „Svefn-G-Englar”( anioły chodzące we śnie ) i zaczarowali wszystkich swoja magia, od razu człowiekowi dusza unosi się i ludzie czuja się niebywale szczęśliwi jak na haju . Jónsi śpiewał w połowie utworu do gitary zamiast mikrofonu.

Potem 2. Narastające „Gloso li” zakończone rozbłyskiem świateł i wywołujące gęsią skórkę
3. „Ny Batteri” (nowe baterie ) podczas którego Jónsi fenomenalnie gra smyczkiem na gitarze.
Z nowej płyty „með suð í eyrum við spilum endalaust”
4.” Fljótavík” melancholijne i urocze i 5. „Festival” gdzie leciało z sufitu konfetti – śnieg rozświetlone kolorowymi światłami.
6. „Hoppipolla” ( skakanie w kałużach ) przeszło w 7. „Med Blódnasir” gdzie Jónsi zachęcał do śpiewania a raczej wycia ☺ publiczność.
Z nowej płyty 8.” Inní mér syngur vitleysingur” gdzie wszyscy pięknie klaskali, 9 „Við spilum endalaust” odegrane na basie za pomocą pałeczki miarowo wystukującej rytm.
10.” Heysatan” hipnotyczne i delikatne , 11. „Olsen Olsen” zabrzmiało gdzieś z zaświatów gdzie każdy z czterech Sigur’ów ma nieoceniony wkład w tą piosenkę.
12. Saeglopur (zaginiony żeglarz) – jedna z moich ulubionych , łzy same cisną się do oczu jest przepiękna, można wzbić się ponad wszystko i odlecieć.
Bardzo energetyczne 13. „Hafsol” (nadmorskie słońce) gdzie Jónsi starł na miazgę smyczek i trafił on do jednego ze szczęśliwców.
Bardzo radosne 14.” Gobbledigook” gdzie wszyscy razem z zespołem byli przepełnieni nieziemską radością i tym razem spadło masę konfetti i byliśmy jak w szklanej kuli którą się potrząsa. Po prostu bajka ☺
Wszyscy wiedzieli że to jeszcze nie koniec, wszyscy skandowali tak entuzjastycznie i głośno czego efektem był pierwszy bis czyli, żywiołowe i niesamowite 15.” Untitled 8 (a.k.a. „Popplagið”)” . Fenomenalny utwór nie mam słów, jest wspaniały, ma w sobie tyle emocji aż wszystko wybucha z ich nadmiaru. Znalazłam się w innym świecie na pewno nie na ziemi, zatracenie do końca. Po tym utworze Sigur Rós wyłącza instrumenty i schodzi ze sceny.
Kolejny bis po długim skandowaniu 16.” Viðrar vel til loftárása” (dobra pogoda na nalot powietrzny) i to był już naprawdę koniec niestety.

Dla mnie osobiście muzyka Sigur Rós jest dobrym lekiem na ciężkie dni kiedy człowiekowi wydaję się , że gorzej być nie może. Uspokaja myśli w głowie , których nie sposób odpędzić. Jest to muzyka z zaświatów z innego wymiaru czasu, muzyka życia które nas otacza. Słuchając jej czuję się powiew islandzkiego wiatru, czuje się świeże powietrze, zapach deszczu, ziemi. Widzę piękne niebo, ptaki, zwierzątka, roślinki, ale także jest w niej coś smutnego, bo i z takich chwil składa się życie. Nie wszędzie jest tak pięknie na świecie, spokojnie. Zwraca uwagę, że kiedyś przez niewłaściwe zachowania właśnie ludzi może to wszystko zniknąć i zostanie nam tylko plastikowy świat . Czasem trzeba się zatrzymać i zastanowić czy to do czego dążymy za wszelka cenę tak naprawdę jest nam w życiu najbardziej potrzebne i czy jest w ogóle potrzebne.
Wszystko było idealne, były oczywiście i pomyłki i fałszywe nuty ale to jest zawsze dozwolone. Miejsce na tego typu koncert doskonałe nie za dużo ludzi, organizacja imprezy tez duży plus. Może Pan kierownik ochrony nieco nerwowy i nie z tej epoki, ale był porządeczek .
Wróciliśmy do samochodu z płatkami konfetti we włosach a może płatkami róż ☺ .Nasze dusze zostały nakarmione daniem różanym. Sigur Rós i osoba którą kocham nad życie nie można chcieć więcej.

Tagi: Blog, Koncerty, Sigur Rós, Warszawa, Wyjazdy

Trackback URI | Komentarze RSS